هنر انسان ماندن

هنر انسان ماندن

عبارت «هنر برای انسان ماندن»یک مفهوم عمیق اخلاقی و فلسفی است؛ یعنی در جهانی که پر از فشار، خشونت، رقابت، قدرت‌طلبی و بی‌تفاوتی است، حفظ انسانیت خود به نوعی هنر تبدیل می‌شود.

۱. معنای مفهومی
«انسان ماندن» یعنی حفظ ویژگی‌هایی که ما را انسان می‌کند:
– همدلی و شفقت
– صداقت و مسئولیت اخلاقی
– احترام به کرامت دیگران
– توانایی رنج بردن برای حقیقت
– مقاومت در برابر بی‌عدالتی

وقتی شرایط اجتماعی، سیاسی یا فردی انسان را به سمت
*خشونت، منفعت‌طلبی صرف یا بی‌حسی اخلاقی* می‌برد،
آن کسی که هنوز مهربان، عادل و آگاه باقی می‌ماند،
در واقع
*هنر انسان بودن را تمرین کرده است*.

۲. در سنت‌های فکری
این ایده در بسیاری از سنت‌های فکری دیده می‌شود:

*فلسفه اگزیستانسیالیستی*
ژان پل سارتر و کامو معتقد بودند انسان در جهانی پوچ باید با انتخاب‌های اخلاقی خود *انسانیت را خلق کند*.

*ادبیات روسی*
داستایفسکی بارها نشان می‌دهد که در میان رنج و شر، بزرگ‌ترین مسئله این است که انسان
*روح خود را از دست ندهد*.
روح خود را نفروشد.
این چیزها غیر قابل داد و ستد اند.

*ادبیات فارسی*
سعدی وقتی می گوید:

بنی‌آدم اعضای یک پیکرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار

به همین هنر نگاه دارد؛
در این نگاه،
انسان بودن یعنی *احساس درد دیگران*.

۳. چرا «هنر»؟
چون این کار ساده نیست.
انسان ماندن نیاز دارد به:

– خودآگاهی
– کنترل خشم و غرایز
– تربیت اخلاقی
– تخیل و همدلی
– شجاعت اخلاقی

به همین دلیل برخی متفکران می‌گویند:
*تمدن واقعی یعنی تربیت انسان‌هایی که هنوز انسان بمانند.*

۴. در زندگی روزمره
«هنر انسان ماندن» می‌تواند در کارهای کوچک دیده شود:

– مهربان بودن در موقعیتی که می‌توانی بی‌رحم باشی
– راست گفتن وقتی دروغ سود بیشتری دارد
– کمک کردن وقتی کسی نمی‌بیند
– حفظ کرامت بیمار، فقیر یا ضعیف

۵. در یک تعریف کوتاه
می‌توان این مفهوم را چنین خلاصه کرد:

انسان بودن یک واقعیت زیستی است؛
اما انسان ماندن یک انتخاب اخلاقی و یک هنر است.

«جامعه و سلامت روان »

در این جا نوشته ها و مطالب مرتبط با مباحث روان شناسی و روان پزشکی به اشتراک گذاشته می شود.