هر انتظاری از این موجود دو پا که ما باشیم هست، ترکیب شگفت آوری از عیب و هنر یابه تعبیر مذهبی ترکیب خاک پست و روح خدایی…شاید در اندیشه ایم تا عيب مان را کمتر و هنر مان را افزون کنیم ،
اما گریزی از نقص ها و کمبود ها نداریم،
همان سايه ی یونگی shadow همواره با ماست ،حرص و حسد و زیاده خواهی و خودپرستی و خود مداری …هفت گناه بزرگ شاید نمایش هفت سويه ی تاریک ماست… اگر همه کم و بیش چنین ایم پس چه بهتر که مشفقانه بنگریم به خود و دیگران .آدمیت و عیب و نقص های آن را پذیرش کنیم که پذیرش شرط تغییراست.
تلاش و امید را قدر بدانیم ،
شکست و خطا ها را فاجعه ننامیم.
و به راه مان ادامه دهیم،
در جهت کاستن از عیب ها
و فهم بیشتر آدمها،
پذیرش. بخشش و تعهد برای رشد…
بدون دیدگاه