(ای بسا کس که زنجیر خویش نتواند گسست ، اما بندگسل دوست خویش تواند بود) ” چنین گفت زرتشت ”
“نیچه ”

این که شخصی خود گرفتار مشکلات و مسایل شخصی است دلیل آن نمی شود که نتواند در حل مسائل دیگران کمک کند.
برخی افراد،مشاوران و روان شناس ها را به همین دلیل و در واقع بهانه
رد می کنند به این گمان باطل که راهنمایی و مشاوره ،تنها از آدمی موفق و بدون مساله ،قابل قبول است.
ما گاهی به دلایل احساسی یا ناخودآگاه درد و مشکل خود را به خوبی متوجه
نمی شویم اما وقتی با فاصله و منطقی
به ماجرای دیگران نگاه می کنیم خواهیم
توانست برداشت دقیق تری از خود آن
شخص داشته باشیم.
به همین خاطر اندیشه و نظر دیگران
می تواند همواره برای ما راهگشا باشد
فارغ از آن که ، دیگری خود در چه
وضعیتی به سر ببرد.
گذشته از آن ،مشاور یا روان شناس قرار نیست برای مراجع تصمیم خاصی بگیرد یا مانند فرد کوری دست اش را گرفته و به سر منزل مقصود برساند.
او راهکار ها و امکانات مختلف مشاهده ی مسائل و حل آنها را با مراجع بررسی می کند اما در نهایت
خود مراجع تصمیم گیرنده ی نهایی است
پس شاید سوال این نباشد که آیا خود
این مشاور آدم موفقی است یا خیر
بلکه بهتر است دقت کنیم
آیا مشاور و روان شناس می تواند
به فهم بهتر ما از مسائل یاری برساند و در مهار و مدیریت احساسات و هیجانات ناراحت کننده ما را آموزش دهد.