۱- ارتباط‌ها را نگه داریم. حتی کوتاه، حتی بی‌کلام، حتی فقط حضور.

۲- تجربه‌ی مشترک را نام‌گذاری کنیم. رنجی که نام دارد، کمتر آدم را می‌بلعد.

۳- انتظار «حال خوب» نداشته باشیم. ادامه دادن کافی است.

۴- امید را به فردیت محدود نکنیم. وقتی جمعی دوام می‌آوریم، لازم نیست هرکدام قوی باشیم.